Neergang van de Zonnehuizen

Het gaat hierbij om een voorlopig verkennend onderzoek naar de oorzaken van het vrij plotselinge faillissement van Stichting Zonnehuizen uit Bosch en Duin nabij Zeist eind 2011.

                                   Zonnehuis Veldheim in Zeist en nu Intermetzo Zonnehuizen

Het was een schok voor medewerkers en patiënten om te vernemen dat deze met veel liefde en zorg gegroeide antroposofische, heilpedagogische instellingen opeens aan een zijden draadje hingen. Deze zorginstellingen boden aan ongeveer 3 duizend patiënten de zorg en liefdevolle aandacht die deze gehandicapten verdienen met in totaal zo’n 2 duizend medewerkers en een exploitatiebudget van € 90 miljoen. De inkomsten kwamen voor het grootste deel van de AWBZ (€70 miljoen), uit de Zorgverzekeringswet (€ 13 miljoen) en voor het gegeven speciaal onderwijs nog eens € 6 miljoen. 

In de heilpedagiogische instellingen zoals Veldheim, maar bijvoorbeeld Overkempe en Bronlaak spreekt men niet van geestelijk gehandicapten, maar eerder van verstandelijke of meervoudige gehandicapten, maar ook zielsgestoorde of ontwikkelingsgestoorde patiënten. De geest is namelijk niet stoffelijk (wel eeuwig) en kan dus niet beschadigd raken, zo is de antroposofische visie.

Het faillissement kostte uiteindelijk honderden medewerkers hun baan. In 2010 liep het verlies op tot € 18 miljoen in de concept-jaarrekening, terwijl 2009 nog met een positief saldo van een half miljoen Euro was afgesloten (incusief accountants-verklaring). Hoe kan het in een jaar zo omslaan, met een verlies van 20% van je budget, dat moeilijk op te vangen is uit het eigen vermogen? Er moeten dan ofwel veel minder inkomsten van zorgkantoren zijn binnengekomen, extreem hoge kosten opgedoken zijn of veel cliënten  vertrokken.

Het faillissement van de Zonnehuizen zorgde voor nogal wat beroering, want niet lang daarvoor kende Nederland al het faillissement van zorgorganisatie Maevita dat voor veel ophef zorgde en men was bang voor een soort domino-effect. Alle alarmbellen gingen rinkelen en de Tweede Kamer stelde meteen vele vragen aan de verantwoordelijke bewindvoerder. 

De toenmalige Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft de Tweede Kamer na indringende vragen in december 2011 toegezegd dat er een gedegen onderzoek zou worden gedaan en dat resulteerde al in een rapport in oktober 2012 met de neutrale titel “Onderzoeksrapport Stichting Zonnehuizen“.
Het was niet bedoeld om een verklaring te zoeken voor het faillissement, maar wel om gedetailleerd de taken, verantwoordelijkheden en acties vast te leggen van alle betrokken partijen en dat leidde tot een chronologisch feitenrelaas. Het is ook een lang lijstje van diverse betrokkenen, wat de situatie extra complex maakt. Denk maar eens aan:

1.    Zorgkantoor en zorgverzekeringen (meerdere omdat de Zonnehuizen een landelijke organisatie is)

2.    Nederlandse Zorgautoriteit (NZa)

3.    Ministerie VWS

4.    Inspectie voor Volksgezondheid (IGZ)

5.    Waarborgfonds voor de zorgsector (WFZ)

6.    Betrokken zes banken, die samen kredieten hebben verstrekt van €60 miljoen    

Voor een onderzoek naar de oorzaken is een curator ingeschakeld van advocatenkantoor van Riet. Na jaren van onderzoek en meerdere openbare verslagen verder wil curator Marie-José Cools een claim van miljoenen neerleggen bij de bestuurders van de Zonnehuizen en met name bij directeur Frans Broekhuizen en een tiental andere voormalige leden . Hem wordt wanbeleid en wanbestuur verweten en daarom wordt hij persoonlijk aansprakelijk gesteld. De inspectie van de Gezondheidszorg samen met zorgkantoor Agis hebben er voorjaar 2011 op aangedrongen dat Broekhuizen moest vertrekken. Een half jaar later kwam het faillissement.

In de media konden we het resultaat van een gerechtelijke uitspraak vernemen waarbij Broekhuizen wel zijn geclaimde vertrekpremie van bijna € 2 ton (ongeveer zijn jaarsalaris)  toegewezen heeft gekregen, ondanks het verzoek van de curator om dit niet te doen vanwege een latere forse claim van mogelijk € 10 miljoen voor de voormalige bestuurders en leden van de Raad van Toezicht. Dat was eind 2016. Extra wrang is dat deze Broekhuizen nu nog steeds werkzaam is als voorzitter van zorginstelling Nusantara.

Formeel heeft curator Cools echter nog geen juridische aansprakelijkheidsprocedure gestart. Het integrale onderzoeksrapport over de Zonnehuizen van de curator levert de nodige wrange inzichten op:

 1. Er was sprake van slecht bestuur, waarbij de financiële processen en administratie niet op orde waren.

 2. Er was verder sprake van een stormachtige groei in de laatste jaren, door meerdere risicovolle fusies waardoor de kwaliteit van de geleverde zorg gevaar liep. Zo is in 2008 Stichting Bronlaak-Heimdal overgenomen en samen met Zonnehuizen Kind en Jeugd ondergebracht in Stichting Zonnehuizen. Op 1 januari 2009 is er nog een fusie geweest met de Bellisgroep.

Relatief snel, namelijk 10 januari 2012 zijn de failliete Zonnehuizen deels overgenomen door  twee bv’s,  LSG-Rentray en Groep Winter van zorgondernemer Loek Winter. Inmiddels zijn zes antroposofische instellingen  waaronder Bronlaak, Overkempe, Elivagar, Verdandi en de Corisberg herverdeeld en gebundeld binnen De Groep Winter onder de bv DeSeizoenen als zelfstandige zorgonderneming met een eigen jaarverslag.

Eerst is het onderdeel van Intermetzo, maar later in september 2016 onderdeel van Pluryn. In de missie/visie is vastgelegd dat de identiteit voorkomt uit antroposofische inspiratie. Men hanteert de grondwaarden van gelijkwaardigheid, dienstbaarheid en tegenwoordigheid van geest.

De doorstart is een geluk voor de cliënten en het personeel, maar omdat het in een afgeslankte vorm is, ook triest voor de jarenlange, liefdevolle inzet van de pioniers, oprichters en de zeer, zeer vele vrijwilligers. 

Met name Bronlaak en later Overkempe hebben mijn bijzondere, persoonlijke interesse. Bronlaak was de eerste gehandicapteninstelling, waar ik geweest ben en waar patiënten of beter cliënten als volwaardige medemensen worden beschouwd en niet alleen lichamelijke of mentale begeleiding kregen, maar waar ook de dagelijkse sociale, creatieve en sportieve activiteiten heel belangrijk waren. Mijn oudste dochter heeft er een paar maanden een vrijeschool instellingsstage uitgevoerd. De toegewijde liefde en zorg voor deze hulpbehoevende maar zeker niet zielige groep medemensen troffen mij in het bijzonder.

Bronlaak is het oudste en grootste complex binnen DeSeizoenen met in totaal 196 intramurale (woonachtig in de instelling) zorgplaatsen en 20 extramurale (lees extern woonachtig maar met dagverblijf) plekken. Het is op een landgoed gelegen en vormt een kerkdorp van de plaats Sint Anthonius.  Eind oktober 1948 is de woon- werkgemeenschap van start gegaan als eerste antroposofische zorginstituut voor volwassenen. Opgericht door het echtpaar Simon Antonides en zijn vrouw Albertina Gevers Leuven en met steun van mede-oprichter Bernard Lievegoed. Het landgoed was bezit van de Twentse bankier Adam Roelvink. Diens dochter Willy, een zeer kunstzinnige en kunstminnende vrouw verhuurde het grootste deel van het landgoed aan het pioniersechtpaar die Bronlaak startten. Later ook met steun van Tom Fiedler van Zonnehuis Stenia te Zeist. In 1958 zijn het Grote Huis en in totaal 23 ha grond (bos, heide en tuin) geschonken aan  Stichting Bronlaak. In eerste instantie alleen voor mannelijke cliënten en pas vanaf 1982 ook toelaatbaar voor vrouwen. Elivagar is veel jonger (vanaf 2004) en opgericht door Rob Klaus die van Bronlaak af kwam en ruim 24 patiënten kon huisvesten in vier woonhuizen te Roggel (L.).

Gebouw van Heimdal in Eindhoven, Sterrenlaan 14

 Heimdal is een zorginstelling of formeel kinderdienstencentrum/ kinderdagcentrum dat gezinszorg en intensieve dagbehandeling biedt aan kinderen met meervoudige beperkingen en ontwikkelingsachterstand van 0 t/m 21 jaar in groepen van maximaal 8 kinderen. De aangeboden zorg is geïnspireerd vanuit de antroposofie zoals de eerdere Zonnehuizen in Nederland.  Het vierde op 6 juni 2015 haar dertig jarig bestaan en is opgericht in 1985 als heilpedagogisch instituut en later behorend bij de antroposofische zonnehuizen. Eerder werd het ook medisch kinderdagverblijf genoemd , maar in overeenstemming met de algemene benaming vanuit het Ministerie van VWS is het nu “een multifunctioneel dagcentrum voor kinderen met een meervoudig complexe functiebeperking”. 
 Heimdal is onderdeel geworden van Stichting Bronlaak (in plaats Oploo), een van de oudste heilpedagogische instituten. Juridisch gezien was dat ook de opdrachtgever voor de nieuwbouw van 1500 m2 in 2006 onder bouwmanagement van bureau Complan uit Eindhoven. Na het failliet van de Zonnehuizen in 2015 ( ??) zijn een aantal zorginstellingen overgenomen door de Seizoenen. Later is het onderdeel gaan uitmaken van de landelijke gespecialiseerde jeugdzorgkoepel Intermetzo met instellingen in Flevoland, Gelderland,Overijssel, Utrecht, Den Haag en Eindhoven.

Op haar beurt is Intermetzo / de Seizoenen weer onderdeel van LSG Rentray van zorgondernemer Loek Winter waar ook het MC Slotervaartziekenhuis en de MC IJsselmeerziekenhuizen onder vallen die in 2018 failliet gingen. Op internet is Heimdal , als kinderdienstencentrum ook terug te vinden onder de koepel Pluryn dat gezinszorg aanbiedt. 

Op de website van Intermetzo staat dat deze overname door Pluryn op 1 september 2016 is geeffectueerd. Mogelijk mede door de financiële problemen van Intermetzo  zoals ook door de Eindhovens Wethouder voor jeugdzorg Jannie Visscher in een Eindhovens Dagbladartikel van 2 mei 2016 al werd geopperd. Jeugdzorgorganisatie Intermetzo zou failliet kunnen gaan en Heimdal en Bronlaak mee kunnen sleuren.  Jonge kinderen komen bij Heimdal binnen met een jeugdzorgindicatie van de gemeente  en oudere kinderen (8+) worden gefinancierd vanuit de WLZ (Wet langdurige zorg).  

Het moet voor ouders en kinderen, die gebruik maken van deze instellingen fijn zijn dat er nog steeds continuïteit is en dat de goede zorg wordt geleverd op de vertrouwde plek. Voor medewerkers zijn al deze naambordenwisselingen (zes in totaal de laatste 10 jaar) niet alleen verwarrend, maar bovendien is het de vraag of arbeidsrechtelijk gezien de arbeidsvoorwaarden en pensioenvoorzieningen steeds gelijk zijn gebleven en natuurlijk de rechten behouden zijn. 

 

Michaëlshoeve te Brummen. Foto @ Jim van Iterson/wikimedia 

Bij een andere instelling,  de Michaëlshoeve in Brummen heb ik decennia geleden contact gehad met directeur Lars van Hall, die een opvolger zocht en die ook de nieuwe directeur zou gaan worden voor zorgcomplex Overkempe te Olst. Bij gebrek aan zorgervaring ketste dat toen af, mede omdat van deze functionaris verwacht werd dat hij op het terrein kwam wonen en dus een soort van conciërge of portier zou zijn. Als toen nog jonge vader van drie kinderen vond ik dat teveel gevraagd en zeker met het geboden directeurssalaris dat toen zeer bescheiden was.  De gesprekken met de toenmalige directeur Lars van Hal waren zeer intensief en een delegatie kwam zelfs op huisbezoek. 

De Michaëlshoeve had een monumentaal pand uit 1884 aan de Zutphensestraat met opvang voor kinderen met een ontwikkelingsstoornis. In 1991 ontstond Overkempe. Bij Overkempe kunnen nu 136 volwassenen met een verstandelijke handicap terecht. Bij de overname door   LSG-Rentray wilde men het onroerend goed er niet bij hebben. Dat is later in 2016 verkocht voor 1 miljoen.  



dr.Loek Winter. (foto: https://fd.nl)

Loek Winter was van oorsprong medisch specialist en begon als radioloog in Delft en later in Amsterdam, maar was vanaf 2006 ook algemeen directeur van medisch centrum Jan van Goyen, een privé-kliniek in Amsterdam . Daarnaast startte hij in 1995 het eerste diagnostisch centrum dat uitgroeide tot de landelijke organisatie DC klinieken met 12 vestigingen in 10 plaatsen. Vanaf 2008 investeerde hij ook in ziekenhuizen en dat begon bij de IJsselmeerziekenhuizen en later (eind 2013) ook het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam. Samen vormen zij nu de MC Groep.

Hij schreef een reddingsplan voor de failliete Zonnehuizen en nam deels de groep over onder het cluster De Seizoenen met gehandicaptenzorg op 6 locaties. Daarnaast heeft Winter in 2016 ook de 100 Thomashuizen (voor volwassen met een verstandelijke handicap) en 40 Herbergierhuizen voor dementerende ouderen overgenomen.

Verder is hij hoogleraar Healthcare Entrepreneurship aan de Nyenrode Business Universiteit. Regelmatig haalt Winter de media omdat zijn positie omstreden is. Formeel mag er in de gezondheidszorg (lees ziekenhuizen) geen winst uitgekeerd worden aan aandeelhouders of investeerders. Dat is door de Tweede Kamer zo bepaald, al zou de VVD het graag anders zien.

Verpleeg- en Zorginstellingen horen ook onder de wet honorering publieke functies en dus mogen directieleden niet meer verdienen dan een ministerssalaris. In geval van de Winter Groep kun je vaststellen dat er een kluwen van instellingen en organisaties is variërend van Stichtingen en BV’s en dat dus de transparantie ver te zoeken is. Er kan  zeer veel geschoven worden met geldstromen en activa.

De hamvraag is natuurlijk in hoeverre je mag ondernemen in de gezondheidszorg? Uiteraard heeft hij goede bedoelingen en streeft hij ernaar om effectieve en efficiënte gezondheidszorg te verlenen. De meeste streekziekenhuizen hebben ook meerdere bv’s binnen hun gelederen. Soms voor de medisch specialisten of apothekers, maar ook voor de catering- en soms de schoonmaakactiviteiten, maar zeker ook voor het vastgoed (de gebouwen). Die worden dan ondergebracht in zelfstandige bv’s of joint-ventures. 

Toch levert dat gekke situaties op, want voor het verlenen van verpleegkundige of medische zorg mag je geen winst maken, maar voor schoonmaak van ruimten en apparatuur en het leveren van voedsel uiteraard weer wel. Terwijl het op dezelfde locatie binnen hetzelfde gebouw gebeurd !  

De cliëntenraad van de Seizoenen sleepte begin 2018 zorgondernemer Loek Winter voor de ondernemingskamer van het gerechtshof in Amsterdam, vanwege het vermoeden van het wegsluizen van zorggeld via private bedrijven. Ook de ondernemingskamer twijfelt en heeft een onderzoek gelast  dat nog loopt. Hopelijk komen er heldere regels en afspraken uit voort. 

Eind november van 2018 werd bekend dat De Zorgautoriteit (NZa) en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) een onderzoek gaan doen naar zorgondernemer Loek de Winter over het mogelijk omzeilen van het winstverbod. Zij doen dit mede naar aanleiding van verontrustende signalen over bestuurlijke en financiële constructies, waarschijnlijk afkomstig van de Cliëntenraad en Ondernemingskamer. Op de achtergrond zal zeker ook het faillissement van het Slotervaartziekenhuis en de MC IJsselmeerziekenhuizen meegespeeld hebben waar ook Loek de Winter mede-ondernemer was. 

Eind december 2018 heeft de Ondernemingskamer een conclusie getrokken op basis van het door haar gelastte onderzoek. De vastgoedconstructie die gehanteerd wordt bij de Seizoenen is toegestaan. Een zorginstelling kan dus bestaan uit meerdere rechtspersonen met een bv voor het vastgoed en een bv voor de facilitaire diensten. De zorgondernemers (Loek Winter en nog twee collega's) mogen dus daarnaast ook zelf directeur en grootaandeelhouder zijn van de vastgoed bv en mogelijk de facilitiaire bv. De zorginstelling mag geen winst uitkeren aan de aandeelhouders maar wel aan de vastgoed bv. Dat is toch een dubieuze constructie, want vervolgens is het dan de vraag tegen welke tarieven en vergoedingen deze diensten voor vastgoedgebruik intern worden verrekend, moet dat marktconform? en hoe en door wie wordt dat gecontroleerd ?  Het zou uniek zijn als deze constructie verboden werd want deze wordt breed toegepast in Nederland in de gezondheidszorg .

De cliëntenraad heeft dus voorlopig nog geen gelijk gekregen, maar er loopt nog een ander onderzoek naar het facilitaire gebeuren. Daarbij doet de inspectie van Volksgezondheid en Jeugd en de Nederlandse Zorgautoriteit onderzoek naar het uitbesteden van schoonmaak en administratieve taken aan een bv, waar ook de zorgondernemers weer directeur en grootaandeelhouder van zijn. Is dat ook toegestaan? Of is hier sprake van tegenstrijdige belangen en het wegsluizen van zorggelden? We wachten af.     

Andere relevante vragen zijn:
-Moeten we deze concentratie van instellingen bij één verantwoordelijk persoon wel willen? -Wordt de zorg daardoor niet te kwetsbaar?
-Wat gaat er gebeuren als Winter komt te overlijden? 

In oktober 2018 kwam het plotselinge nieuws dat voor twee ziekenhuizen die vallen onder de MC groep van Loek Winter uitstel van betaling is aangevraagd. Enkele dagen later wordt het faillissement uitgesproken en moeten zo'n 3000 medewerkers een andere baan gaan zoeken. Het betreft het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam en de MC IJsselmeerziekenhuizen met afdelingen in Lelystad, Urk, Emmeloord en Dronten. Zie voor een uitgebreidere versie https://welzijnengezondheid.blogspot.com/2018/10/nederlands-ziekenhuis-failliet.html

De Seizoenen hebben meteen gereageerd en aangegeven dat de onder hen vallende zorginstellingen niet in gevaar zijn, financieel gezond zijn en losstaan van de MC-groep.
De tijd zal het leren.

Kennelijk kan het ook anders zoals wel blijkt uit de Antroposofische zorginstellingen in Noord- en Zuid-Holland, die verenigd zijn onder de vlag van de Raphaëlstichting. 

https://www.raphaelstichting.nl/locaties/

Het hierboven beschreven globale onderzoek is louter gebaseerd op openbare, digitale informatie.  

Bloemencorso 2018 Valkenswaard

Wonderschone pauw met kleurrijke vleugels/veren

Wat is een Corso zonder bloemen.

                                                   De Globe tussen twee paarden.

                                     Oud Dommelen is een van de Wereldse Plaatsen

                                                   Drie kleurrijk uitgedoste Dames.

                                        De woeste Thor met indrukwekkende hamer.                                                 DONAR (van buurtschap Stadsebergen) heeft dit 65e corso alle prijzen gewonnen.

                                                 Geen Circus natuurlijk zonder olifant.

                                                   Modern en chique klassiek?!

                                        Bonte verzameling kinderspeeltjes?

                                         De hand met drietand van Neptunus.

Grootste Kasteel van Nederland

Kasteel De Haar staat in Haarzuilens en is in opdracht van de adellijke familie Etienne en Helene Van Zuylen ontworpen door Nederlands beroemdste architect Pierre Cuypers. Etienne was daartoe in staat omdat zijn vrouw afkomstig was uit de familie van Rothschild en zeer vermogend was. Cuypers heeft de vrije hand gekregen om zijn droom te realiseren en hoefde waarschijnlijk niet op de kosten te letten.
We kennen Cuypers vooral vanwege het ontwerp van het Centraal Station in Amsterdam en het Rijksmuseum. Zie ook https://welzijnengezondheid.blogspot.com/2018/11/rijksmuseum-amsterdam.html

Daarnaast heeft hij het uiterlijk van Nederland  in veel opzichten veranderd, door wel honderd bijzondere kerken. De Catherina kerk in Eindhoven, maar ook prachtige kerken in Amsterdam en Groningen. Zie ook: http://welzijnengezondheid.blogspot.com/2018/08/markante-kerkgebouwen.html

            Een oud boek laat Cuypers (met baard) zien en de net gereed zijnde eetzaal.   


De Haar staat bekend als grootste kasteel van Nederland omdat het 200 kamers heeft maar ook een afwerking en inrichting met een uitzonderlijke allure. Sinds de grote renovatie van 2001-2010 is het in volle glorie en in ere hersteld.  De oorspronkelijke bouw op de oude ruïne uit de Middeleeuwen duurde vijftien jaar. Cuypers was op een leeftijd van tachtig jaar toen het kasteel gereed was. Hij stond erom bekend dat hij zich in zijn kerken niet alleen met het gebouw op zich, maar ook met de inrichting bemoeide. De prachtige kleurrijke afwerking van de houten plafonds, de betegelde muren en de versierde bovenranden zijn zeker van Cuypers. De losstaande meubels en kostbaarheden zijn afkomstig uit de hele wereld, zoals een prachtige Japanse draagkoets en een houten scherm met ingelegd paarlemoer, alsook grote luchters, riante gobelins aan de muren en prachtig servies en schilderijen van de adellijke familie.
Dit jaar heeft het kasteel extra aandacht gekregen omdat in bredere kring bekend is geworden dat bekende filmsterren uit onze tijd verbleven in het kasteel, omdat zij werden uitgenodigd zoals Brigitte Bardot, Roger Moore, Maria Callas en Gregory Peck.

Bezoekersingang van Kasteel de Haar 

    


Detail uit de prachtig versierde metalen toegangsdeur.

Naar buiten kijken op de mooi aangelegde tuin  en loopbrug

Prachtig versierde houten plafond.



De enorme ijzeren deur in de hal na binnenkomst

Deel van het fraai uitgewerkte houten plafond in centrale zaal.

plafond aan de zijkant.

Deel van schouw boven open haard met familiewapens en relaties.

Slaapkamerverblijf met verzonken bad en douche

Keuken met koperen pannen op houtgestookte gietijzeren fornuizen.

Aan het slot wordt momenteel ook onderhoud gepleegd.

Koetshuis De Haar, nu horecagelegenheid.

Het prachtige Kasteel De Haar in volle omvang.



Nieuwe politiek in Waalre?

Het gerestaureerde oude deel van het gemeentehuis met op de voorgrond het beeld van Willibrordus

In het net opengestelde en herbouwde Gemeentehuis, dat nu omgedoopt is tot "Huis van Waalre" zijn ook de Gemeenteraadsverkiezingen gehouden op 21 Maart 2018.
Na 4 jaar een coalitie van VVD, D66, CDA en PvdA wordt het misschien tijd voor iets nieuws. De vierpartijen coalitie was toen zeker spannend en nieuw en pas in 2017 lukte het ook in de landelijke politiek om een regering samen te stellen met de vier partijen VVD, D66, CDA en CU. Voor een meerderheid in de raad was de zetel van de PvdA niet echt nodig, maar voor de portefeuilleverdeling kwam het wel goed uit. Alle partijen kregen een wethouder waarbij de PvdA in de persoon van Paul van Liempd de onderwerpen minimabeleid, duurzaamheid, burgerparticipatie op zijn bordje kreeg.
Het akkoord in Waalre had de mooie maar nietszeggende titel: "Samen verder met de kracht van Waalre"!? In een 14 bladzijden tellend document zijn de doelstellingen of beter intenties uitgeschreven in een beleids- en bestuursakkoord.

Informatiezuil in de ontvangsthal

Het is zeker een gemis dat de lokale partijen Zelfstandig Waalre 14 (ZW14)  en Aalst Waalre Belangen (AWB) de afgelopen vier jaar aan de zijlijn hebben gestaan en oppositie moesten voeren. Na enkele jaren werd steeds  duidelijker dat de coalitie de oppositie steeds verder weg hield, waardoor de sfeer grimmig en frustrerend werd. Sommigen sprake zelfs van verziekte verhoudingen.  Als de vier landelijke partijen die zo verschillend zijn toch samen een coalitie vormen dan is het zeker op basis van een verwaterd akkoord.
In 2014 was D66 de grootste partij met 4 zetels van de in totaal 17 gemeenteraadszetels. Kort daarop met 3 zetels kwamen AWB, VVD en CDA.
Het is heel spannend of er in 2018 een belangrijke verschuiving zal gaan optreden. Wordt D66 afgerekend op regeringsdeelname en het afschaffen van de referendumwet?  Ook het "akkefietje" met een geschonken flat voor Alexander Pechtold speelt mogelijk daarbij een rol.  Wat zullen VVD en CDA gaan doen in onze gemeente? Zeker spannend is het voor de PvdA. Houden zij hun zetel of gaan ze misschien verdwijnen?




Spreuk in de hal

Gemeentehuis bestaat uit oude gerestaureerde deel met raadszaal en nieuwbouw.

Wat heeft vier jaar coalitiebeleid opgeleverd?
Het is moeilijk om een sluitend oordeel daarover te geven maar er zijn duidelijke uitschieters.
Hoewel Waalre een financieel gezonde gemeente was, heeft men de afgelopen jaren teveel uitgegeven voor jeugdzorg. Deze nieuwe taak is door de landelijke overheid overgedragen aan de gemeentes. De participatiewet, delen uit de AWBZ, een gewijzigde WMO, de jeugdwet en elementen van passend onderwijs zijn onder verantwoordelijkheid van de gemeente gekomen. Nieuw en deels onbekend terrein met de nodige financiële risico's zo is wel gebleken. Na de vastgestelde forse overschrijdingen van de budgetten voor jeugdzorg is er meteen een brandbrief gegaan naar Den Haag met het verzoek om extra geld. Voor een twintigtal regiogemeenten ging het in totaal wel om € 20 miljoen in 2016 en een kleiner verwacht bedrag voor 2017.
De gemeentelijke belastingen zijn gelukkig niet schrikbarend verhoogd, maar zijn toch hoger dan in buurgemeente Valkenswaard. Toch vreemd voor een gemeente met zoveel miljoenenpanden binnen haar grenzen. De inkomsten van de onroerend zaak belasting (ozb) zouden navenant moeten zijn.

Dat er een nieuwe politiek moet komen is wat mij betreft wel duidelijk. De verkeersproblematiek op de doorgaande weg N69 door Aalst is al jaren , ja bijna decennia lang een twistpunt. Het doorgaande vrachtverkeer zorgt voor gevaarlijke situaties en daarnaast voor héle slechte lucht met hoge concentraties fijnstof en kooldioxiden. Zie ook  http://welzijnengezondheid.blogspot.nl/2010/09/inspraak-rondom-n69.html
Aangezien het om een provinciale weg gaat heeft de Gemeente Waalre al decennia lang niet het lef om in te grijpen, terwijl luchtkwaliteit wél haar zorg zou moeten zijn.
http://welzijnengezondheid.blogspot.nl/2009/10/luchtkwaliteit-al-jaren-slecht.html

Veel aandacht is er de afgelopen tijd geweest voor het nieuwe afvalophaalsysteem waarvoor een fietskar gebruikt wordt. Na een succesvolle proef wil men het gaan uitrollen voor heel Waalre.  Vanuit het oogpunt van duurzaamheid  is dit misschien een idealistisch project, maar daarmee lijken oude tijden weer terug te keren voor de schillen- en lompenboer. Is dit de toekomst? Heeft Waalre daarvoor dan kortgeleden nog een eigen vuilnisophaalwagen aangeschaft?


foto: Fiets en vuilnisophaalkar (ED) 

Een positief punt de afgelopen jaren is het initiatief geweest voor een vorm van meer directe democratie. Men heeft in 2015 een W100 georganiseerd met willekeurige burgers en ondernemers die zelf onderwerpen mochten agenderen. De resultaten waren echter niet zeer opzienbarend en zijn  bijna een stille dood gestorven. Jammer van een mooi idee dat wetenschappelijk is uitgewerkt door Reijbroeck in zijn boek "Tegen Verkiezingen" en dat in veel grote steden navolging heeft gekregen door een Top G1000 zoals ook o.a. in Eindhoven in 2016. Zie ook   http://driegeleding.blogspot.nl/2015/11/gemeente-waalre-houdt-burgertop.html
Voor de G1000 in Eindhoven zie  http://driegeleding.blogspot.nl/2016/06/is-g1000-in-eindhoven-een-succes.html
en http://driegeleding.blogspot.nl/2016/06/is-g1000-in-eindhoven-een-succes.html

Begin 2018 is de Gemeente Waalre met een nieuw burgerinitiatief gekomen en hebben een groot aantal burgers een brief ontvangen of zij bereid zijn mee te doen met regelmatig af te nemen enquêtes in het kader van een inwonerspanel. Je kunt je er ook zelf voor aanmelden als je ouder bent dan 16 jaar én inwoner van de gemeente Waalte. Aangezien ik ook was benaderd heb ik mijn voorlopige medewerking toegezegd onder de voorwaarde dat de uitkomsten van de onderzoeken wel teruggekoppeld worden naar de deelnemers én dat het daarnaast transparant is tot welke adviezen het leidt richting de Gemeente Waalre. Het moet meer zijn dan een interesse-peiling en zou moeten leiden tot meer directe inspraak.   

Op basis van de voorlopige uitslagen wordt AWB de grootste partij met 4 zetels, gevolgd door twee andere partijen namelijk VVD en D66 die ieder 3 zetels krijgen, dan CDA, GL en ZW14 met 2 zetels en als laatste PvdA  met 1 zetel. Dat betekent dat AWB als grootste partij het voortouw mag nemen in de coalitievorming, waarbij dus eindelijk de lokale partij een beslissende stem zal krijgen. Tijd dus voor nieuwe politiek.

In de week van 9 april werd bekendgemaakt dat er een overeenstemming is bereikt in Waalre. Met notabene 5 partijen (AWB, ZW14, GL, VVD en CDA) wordt de nieuwe coalitie gevormd. Dat is een ruime meerderheid en leidt ertoe dat PvdA en D66 de oppositie zullen gaan vormen. Het heeft veel mensen verrast omdat men verwacht hadden dat behalve de twee lokale partijen en aangevuld met GL nog maar 1 partij nodig was om een meerderheid te halen in de gemeenteraad. Misschien is dit akkoord onder druk ontstaan omdat  een falen van AWB zou kunnen leiden tot verlenging van de oude coalitie die ook na de verkiezingen toch nog een meerderheid heeft met 9 zetels. Dan zouden de lokale partijen weer buiten spel staan.
Nu is het afwachten wat voor inhoudelijk akkoord eruit komt rollen??!! Dat is nog niet bekend.

Making of Loving Vincent

 

Dankzij een VIP- arrangement van de Bank Giro Loterij kregen we van kennissen de uitnodiging om mee te gaan naar het Noord Brabants  museum in Den Bosch voor de tentoonstelling rondom de animatiefilm "Loving Vincent". In totaal zijn daarbij 125 schilderijen gebruikt van Vincent van Gogh als uitgangspunt die opnieuw geschilderd zijn met olieverf door zo'n 200 hedendaagse kunstenaars verdeeld over drie locaties in Europa. Weinig mensen weten dat Vincent een zeer productieve schilder was die uiteindelijk zo'n 900 doeken en schetsen heeft geschilderd in circa 10 jaar tijd. Hij werd geboren in Zundert 1853 en kwam te overlijden in 1890. Hij werd maar 37 jaar oud.  

 

De bedenkers zijn een vrij jong stel, te weten de Poolse Dorota Kobiela en haar levenspartner de Ier of Engelsman Hugh Welchman. Het zijn nog vrij jonge mensen van rond de dertig jaar, maar zij waren zo onder de indruk van Vincent's schilderijen en vonden dat deze nieuwe aandacht verdienden. Zo bedachten ze het idee om een levend kunstwerk te scheppen en wel een animatiefilm gemaakt van duizenden olieverfschilderijen. Voor iedere seconde filmmateriaal heb je 12 portretten nodig met kleine verschillen zodat bij het afdraaien een beweging ontstaat. Bij een "gewone" film werkt men met 24 beelden per seconden waardoor het nog vloeiender wordt. Bijzonder is ook dat in de film ook flashbacks zijn gebruikt die in zwart/wit zijn geschilderd, dat een heel soft beeld oplevert. Meestal gebaseerd op foto's uit het familiearchief van de van Goghs, zoals die waarin we Vincent als klein jongetje achter een raam zien staan in zijn ouderlijk huis in Zundert.   

 

Zoon van de postbode die de laatste brief van Vincent alsnog wil gaan bezorgen.

 

 

 

De verhaallijn in de animatiefilm is bedacht waarbij de zoon van de postbode uit Frankrijk waar Vincent uiteindelijk is overleden een laatste brief van Vincent heeft gevonden en die eigenlijk aan de nabestaanden wil overhandigen. Aangezien  echter ook de broer van Vincent van Gogh, Theo, redelijk kort na de dood van Vincent zelf ook is overleden wordt het nog lastig. De jonge postbode onderneemt een reis naar het Noorden naar plaatsen waar Vincent van Gogh ook geleefd en geschilderd heeft, zoals in Auvers-sur-Oise (waar hij overleed), Arles (waar hij een tijdje omging met Paul Gaugain), Saint-Remy de Provence en ook in Parijs.  De postbode kon deze levensreis "terug" maken omdat Vincent al zijn gesprekspartners en plaatsen waar hij geweest is, levensecht heeft geschilderd. De reis wordt ook een soort onderzoekstocht omdat de zoon van de postbode  geïnteresseerd is in de ware toedracht en vooral het einde van Vincent's leven. Is hij aangeschoten door een stel boerenjongens in het veld die hem plaagden of als dorpsgek zagen of heeft hij op zichzelf geschoten, in een vlaag van verstandsverbijstering? Het is bekend dat Vincent geestelijk labiel was en ook een tijdlang opgenomen is geweest in een psychiatrische kliniek in Frankrijk. Uiteindelijk is hij aan de interne bloedingen en verwondingen als gevolg van de schotwond kort daarna overleden. De plaatselijke huisarts is de laatste geweest die hem nog gesproken heeft, maar een eenduidige verklaring over de toedracht geeft de film niet.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dochter van de café-eigenaar, waar Vincent vaak kwam.

 

       Vincent heeft altijd aangegeven dat hij geen fotografische portretten wilde schilderen, maar juist mensen met hun emoties en karakter wilde laten zien. Voor de film zijn ook levende mensen/acteurs gezocht die leken op de geportretteerde mensen van Vincent's schilderijen. Daardoor zijn de nieuwe portretten en de animatiefilm nog levensechter geworden. Het is een uniek project geweest waar zeven jaar door het  regisseursstel aan is gewerkt en waaraan door vele kunstenaars twee jaar is geschilderd op afzonderlijke plekken, maar met een strikte regie. Een geweldige prestatie en staaltje van doorzettingsvermogen. Het resultaat mag er dan ook zijn, dit anderhalf uur durende kunstwerk, waarvan de energie en de kleurenintensiteit fenomenaal is.  De film heeft dit jaar in vele bioscopen gedraaid. Zelf heb ik de film in het Natlab in Eindhoven gezien.   

 

Dochter van de huisarts van Vincent

 

 

 

 

 

 

Dochter van de café-eigenaar.

 

In de tuin van de huisarts die Vincent als laatste heeft gezien na het overlijden.

Boer onderweg wordt bevraagd.